man or woman's Blog

man or woman WordPress.com weblog

Soon Δεκέμβριος 2, 2010

Filed under: γενικες — manorwoman @ 3:37 μμ

Το πρώτο βιβλίο μου κυκλοφορεί σε 10 μέρες! Δεν ξέρω αν θα αρέσει σε κάποιους αλλά για μένασημαίνει πολλά.
Είδα και απόειδα με τη μια και με την άλλη κατάσταση της ζωής μου, έπεσαν τα κάστρα του παραμυθένιου κόσμου μου κι αποφάσισα: με τη ζωή δεν παίζουμε! Σκέφτηκα να σας τα εξομολογηθώ, για να απαλλαγώ – όπως κάνουμε όταν θέλουμε να λυτρωθούμε από κάτι που μας βαραίνει πολύ. Κάποτε έπρεπε κι εγώ να μάθω. Έστω και αργά, έστω κι έτσι… Κι έμαθα. Μετά αναρωτήθηκα αν κάνουνκαι άλλοι τέτοια λάθη; Θα τους προλάβω; …Όπως η ζωή ξεκινάει με κλάμα και καταλήγει στην απόλυτη ηρεμία του νου, στην αιώνια γαλήνη αντιστρόφως ανάλογα γίνεται όταν ζεις στο δικό σου όνειρο – μπορεί στην αρχή να γελάς, αλλά, είναι πολύ σίγουρο πως – θα κλάψεις στο τέλος… βουβά, χωρίς κραυγές. Είναι σκληρό αλλά και λυτρωτικό.
Ένα ταξίδι στη πραγματικότητα…

Advertisements
 

Γιατί, αγάπη μου, είσαι τέτοιος; Μήπως γιατί… Μαΐου 6, 2009

Filed under: χιουμορ — manorwoman @ 2:01 μμ

Πως λέγεται ένας άντρας δεμένος με σκοινί;
-Πιστός!

Πότε σκέφτεται ο άντρας μια ρομαντική βραδιά κάτω από το φως των κεριών;
– Όταν κοπεί το ρεύμα!

Γιατί οι άνδρες είναι σαν τα δελφίνια;
-Γιατί λένε ότι είναι έξυπνοι, αλλά δεν έχουν καταφέρει να το αποδείξουν ακόμα.

 Γιατί οι άνδρες είναι σαν τα σαλιγκάρια;
-Γιατί έχουν κέρατα, τους τρέχουν τα σάλια και νομίζουν ότι το σπίτι είναι δικό τους.

Γιατί οι άνδρες είναι σαν το φούρνο μικροκυμάτων;
-Γιατί ζεσταίνονται σε 15 δευτερόλεπτα.

Γιατί οι άνδρες είναι σαν τα σπερματοζωάρια;
-Γιατί μόνο ένας στο εκατομμύριο είναι χρήσιμος.

   female_brain1

 

 

malebrain1

 

Μάυρο ή άσπρο; ή απλά… γκρι;

Filed under: διαφορες ανδρα - γυναικας — manorwoman @ 1:42 μμ

«Διαφορές άνδρα-γυναίκας που ίσως εξηγούν τις διαφορετικές αντιλήψεις…

Ο ΑΝΔΡΑΣ

  • Ο ανδρικός εγκέφαλος είναι εξειδικευμένος
  • Χρησιμοποιεί διαφορετικά μέρη του κάθε ημισφαιρίου για να πραγματοποιήσει τις εργασίες του
  • Εστιάζουν σε συγκεκριμένα
  • Μπορεί να συγκεντρώνονται σε μια δουλειά
  • Κάνει τμηματοποίηση των πληροφοριών
  • Έχει κυρίαρχη αίσθηση, την όραση
  • Έχει ένα συγκεκριμένο τμήμα προορισμένο για πληροφορίες σχετικά με το σεξ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγαπά

 

 Η ΓΥΝΑΙΚΑ

  • Ο θηλυκός είναι πιο καλά συνδεδεμένος
  • Χρησιμοποιεί σημαντικά κομμάτια και από τις δύο πλευρές για μια ποικιλία δραστηριοτήτων
  • Βλέπει τη μεγάλη εικόνα
  • Διαιρεί την προσοχή της σε πολλαπλές δραστηριότητες.
  • Έχει συνδυαστική μνήμη και επεξεργασία
  • Δεν υπάρχει προεξέχουσα αίσθηση
  • Συνδυάζει το σεξουαλικό ερεθισμό με τη συναισθηματική πληρότητα
 

Αγάπη μου…, δεν είμαι το λιμάνι σου, αλλά είμαι στο … λιμάνι! Απρίλιος 27, 2009

Filed under: ανθρωπινες σχεσεις — manorwoman @ 2:37 μμ

Τώρα, έγινα… καπετάνιος της δικής μου ζωής!

 

(Έμαθα να αγαπώ και μένα!)

 Derwent Water, Keswick, The Lake District, England

 

Είχες από μικρός…άστρο. Δεν ήταν της Βηθλεέμ, ήταν της Θεσσαλονίκης, εδώ που μεγάλωσες και έζησες. Εδώ που σπούδασες και αντρώθηκες. Εδώ που μεγαλούργησες. Εδώ που πόνεσες, …με πόνεσες, …τους πόνεσες. Όλα εδώ. Σ αυτόν τον τόπο, που πάλεψες γι αυτόν, που σε φιλοξένησε…Αυτός ο τόπος που  για να σε αναδείξει, έπρεπε πρώτα να σε διώξει…

 

Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια…Χωρίς κακή πρόθεση , σε τιμωρεί. Δεν συγχωρούνται τα λάθη στην φύση, καρδιά μου…Στην ζούγκλα, αν αφήσεις μόνο του το νεογνό σου, θα περάσει ένα άγριο θηρίο να το κατασπαράξει…Νόμιζες ότι η ζωή είναι διαφορετική, είμαστε πάμπολλοι εδώ και εσύ θα είσαι ο ξύπνιος  της παρέας και θα γλυτώσεις, θα την… ξεγελάσεις, αλλά δεν είναι έτσι. Υπάρχουν ‘ μυστικοί κώδικες ‘ ή μυστική ‘ …αστυνομία’, που γνωρίζει, τι κάνει ο καθένας μας.  Μια του …‘κλέφτη’, δύο του κλέφτη, θα τιμωρηθείς. Έγινε κι αυτό. Πληγώθηκες. Τιμωρείσαι. Όμως , θα είναι για το καλό σου. Πίστεψε με.  Φέρθηκες επιπόλαια και αλαζονικά. Μέτρησες τις αξίες της ζωής με λάθος μέτρο…και άφησες τα σπουδαία, για τα μη σπουδαία…Έριξες φως στην ταράτσα και άφησες σκοτεινό το …παιδικό δωμάτιο! Ρίχτηκες στον αγώνα αλλά δεν θυμήθηκες να βάλεις αλεξίσφαιρο στο μέρος της καρδιάς. Να την προστατέψεις. Εκείνη αποφάσισε να αντιδράσει. Θέλει να της δώσεις σημασία. Σε πονάει , όμως.

 

Δεν χαίρομαι καθόλου, που δεν είσαι καλά. Απεναντίας λυπάμαι, λυπάμαι πολύ. Θέλω να σου συμπαρασταθώ αλλά ξέρω ότι είναι μάταιο. Είναι η στιγμή που πρέπει να δώσεις τον δικό σου προσωπικό αγώνα, να περάσεις μόνος, αυτήν την  διαδικασία. Θα αγωνιστείς κι εσύ στην πιο σκληρή μάχη. Στην μάχη  με τον εαυτό σου.

Τι όπλα θα χρησιμοποιήσεις τώρα, καλέ μου;

Τα συμβατικά; Θα πεθάνεις! Τα χημικά; Θα διαλυθείς!

 

 Σε συμβουλεύω – από πείρα – να χρησιμοποιήσεις τα πιο πνευματικά , μήπως και σωθείς… Επιστράτευσε ότι έχεις κρύψει βαθιά μέσα σου: Την αγάπη για τον εαυτό σου , αυτήν που ξέχασες να επιστρατεύσεις στο διάβα της ζωής σου, νομίζοντας ότι είσαι υπεράνθρωπος…και αφοσιώθηκες σε πράγματα και καταστάσεις που αφορούσαν τους …πολλούς άλλους και όχι μόνο εσένα ή καλύτερα, κυρίως εσένα. Ξέρεις, σε όλα αυτά τα κηρύγματα περί ηθικής και ενάρετης ζωής, το κεφάλαιο

« ΑΓΑΠΩ ΕΜΕΝΑ», το πέρασες στα ψιλά, ήταν όμως γραμμένο με κεφαλαία γράμματα, δεν τα είδες;…Έτσι επιπόλαια , δυστυχώς,  φερόμαστε οι περισσότεροι. Αυτό, το τόσο απλό μάθημα ζωής , το υποτιμούμε, γιατί νομίζουμε ότι η φιλοδοξία ή η ματαιοδοξία μας, πηγάζει από την πίστη και την αγάπη για τον εαυτό μας. Δεν δίνουμε στις λέξεις το σωστό νόημα…τι και αν είμαστε φιλόλογοι, νομικοί ή απλά καλοί μαθητές…

Αυτό , αγάπη μου, λέγεται εγωισμός και αλαζονεία!

 

Αγαπώ εμένα σημαίνει, αναγνωρίζω τις πραγματικές μου ανάγκες – όχι τις επίπλαστες-  χρειάζομαι φροντίδα στο σώμα  και στη ψυχή μου και αυτό κάνω,  δεν αφήνω κανέναν να με χειραγωγεί, να με εκμεταλλεύεται, να λεηλατεί πάνω μου…

Δεν ξεπουλιέμαι για τα μικρά και τα ασήμαντα, αλλά για τα μεγάλα και σημαντικά.

Ξέρεις τι καταλαβαίνω; Εσύ , εσύ που ξέρεις τόσα πολλά – που δεν χωράει το μυαλό ενός κοινού ανθρώπου – δεν ξέρεις τα βασικά! Ήταν το μάθημα που ήσουν …απών! Έλειπες…κρίμα σου έβαλαν απουσία.

 

Δες τι έγινε! Μπέρδεψες τις λέξεις και το νόημα τους. Ποιος,  εσύ; Φαίνεται τόσο απίθανο, κέρδισες στα ακατόρθωτα κι έχασες στα βασικά, εσύ ο σούπερ επιστήμονας, ο καλλιτέχνης, ο σπουδαίος! Αυτός που θα έπρεπε να έχουμε σαν παράδειγμα προς μίμηση, γίνεται τώρα παράδειγμα προς αποφυγή!

 

Γιατί όλα όσα έχτισες, ήταν  οικοδομήματα πάνω στην άμμο…Και τώρα φυσάει πολύ…Η θάλασσα έχει τεράστια κύματα και παρασέρνει ότι έχεις κάνει…Αλήθεια πολύ ωραίος ο πύργος που έφτιαξες…Τον έβγαλες και πολλές φωτογραφίες για να τον έχεις να τον δείχνεις…αλλά ή θάλασσα τον παρέσυρε…και χάθηκε.. Δεν υπάρχει πια. Τι μένει τώρα; Η ανάμνηση και οι φωτογραφίες! Ένας δυνατός πόνος σου έμεινε στην καρδιά, γιατί εσύ από μικρό παιδάκι ονειρευόσουν να κάνεις τον μεγαλύτερο πύργο που είχε χτιστεί πάνω στην άμμο!

 

Αγάπη μου καλή, μην κλαίς. Μετά την τρικυμία έρχεται …ξαστεριά. Μείνε εκεί και βλέπε τα γκρεμισμένα ερείπια, πόνεσε γι αυτά και αποχαιρέτησε τα… Πονάει , αγάπη μου, το ξέρω…Κλάψε πολύ, θρήνησε για τον χαμό, το αξίζει…Κράτησε τον πόνο στην καρδιά σου για να σου θυμίζει ότι ακόμα είναι ζωντανή , ότι την έχεις, είναι εκεί…χτυπάει για σένα! Κλαίει και εκείνη μαζί σου,  δεν μπορούσε να σου μιλήσει και να σου πει πόσο… βλάκας ήσουν! Τώρα αρρώστησε μαζί σου…

 

Τελικά όμως, αυτή θα είναι  η συντροφιά σου και όχι…εγώ! Είναι πολύ καλή παρέα, δεν έχει πλάκα, χιούμορ, είναι πολύ σοβαρή. Αντιμετώπισε την , ως τέτοια. Μείνε μαζί της, μέσα στην…σιωπή της και στον βουβό πόνο,  έχει να σου πει πολλά. Να σου μάθει. Να σε διδάξει αυτά που δεν άκουσες, αυτά που δεν είδες, αυτά που αδιαφόρησες.

 

Ξέρεις , τώρα σε λίγο, θα ξημερώσει. Ένας καινούργιος ήλιος θα βγει. Θα είναι πολύ ζεστή αυτή η μέρα…Εσύ , ξενυχτισμένος και κουρασμένος όπως θα είσαι, θα νιώσεις μια βαθιά λύτρωση. Τώρα ο ήλιος σε ζεσταίνει…Ζεσταίνει το κορμί σου, την καρδιά σου. Μαθαίνεις να αγαπάς. Μαθαίνεις να αγαπάς εσένα, εμένα, εκείνον , εκείνη,

 με έναν άλλο τρόπο. Νιώσε ευγνωμοσύνη για όσα συνέβησαν. Ειλικρινά, θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα… Μην τα προκαλείς. Ευχαρίστησε τον Θεό για το μικρό μάθημα που σου έδωσε, πριν σου δώσει το μεγαλύτερο…

 

Σκύψε ταπεινά και ευχαρίστησε Τον. Τώρα μαθαίνεις σιγά σιγά, τι πάει να πει καρδιά! Δεν κάνουμε αστεία με την …καρδιά μας. Την ξευτελίζουμε συχνά, αλλά η ίδια είναι απίστευτα αξιοπρεπής. Δεν το περίμενες ότι είναι έτσι και πως θα σε βάλει στην θέση σου και …ΕΣΕΝΑ; Τώρα το έμαθες…

 

Πήγαινε εκεί στα συντρίμμια της ζωής  σου και κάνε …το καθιερωμένο μνημόσυνο.

Πόνεσε. Κλάψε. Λυπήσου. Πάρε όμως μια  βαθιά ανάσα γιατί , τα παλικάρια στην μάχη φαίνονται. Και εσύ είσαι παλικάρι. Μην επιτρέψεις στο κύμα να σε παρασύρει…

Εσύ είσαι στην ακτή,  δεν έχεις λόγο…Πατάς γερά στο έδαφος…

 

Εγώ θα είμαι αγκυροβολημένη στο …λιμάνι. Κάποτε , μου έλεγες , πως είμαι το λιμάνι σου, θυμάσαι;  Ε, ναι . Είμαι στο λιμάνι γιατί εγώ ήμουν στην ακτή ..χθες!

Το είδα το έργο και δεν μου άρεσε. Δεν θέλω να το ξαναδώ. Αυτή η επανάληψη , δεν μου αρέσει. Αν θέλεις, όταν τελειώσεις με τις υποχρεώσεις σου , έλα να με βρεις και να τα πούμε. Ν ανταλλάξουμε απόψεις …Τι μάθαμε ο καθένας…Αν μάθαμε…

 

Φέρε και το δικό σου σκάφος εκεί. Εμένα μ αρέσει να δένω σε λιμάνια και όχι α ρόδω, θέλω την γαλήνη στην ζωή μου. Δεν μπορώ να σε συντροφεύσω στα κύματα,

Είμαι απασχολημένη, όπως λένε στην τηλεφωνία όταν η γραμμή είναι κατειλημμένη, …the line is busy!

 

Θέλω να κάνω γυμναστική , θέλω να γράψω ένα γράμμα σε σένα, πόσο σ αγάπησα.

 

Καλή αντάμωση και αν μπορέσεις φέρε μου ένα κοχυλάκι  από τη θάλασσα

που τόσο φοβάμαι τον θυμό της…για να μην ξεχάσω τι πέρασα, τι έχασα και τι έχω να κερδίσω , αν  μάθω να με προστατεύω…Να σώσω τον δικό μου πύργο που έχτισα πιο κάτω από σένα, αλλά, ευτυχώς, ψηλότερα στην ακτή…Λες να  φτάσει μέχρι εδώ το κύμα;  Ελπίζω όχι! Έμαθα κάτι κι εγώ από τον προηγούμενο πύργο μου, ότι δεν πρέπει να χτίζουμε πάνω στην άμμο , δίπλα στο κύμα…

 

Τώρα είμαι θεατής. Βλέπω από ψηλά. Αγρυπνώ για το σπίτι μου μην πέσει…Μέσα κοιμάται το παιδί μου. Ότι πολυτιμότερο έχω… Θέλω να είναι καλά και ασφαλές.

Για εκείνη θέλω να είμαι βράχος…αλλά χρειάζομαι το κοχυλάκι σε ανάμνηση όσων πέρασα…

Φέρε το μου, σε παρακαλώ…Σαν ανάμνηση της δικής μας ιστορίας και γράψε στην άμμο εκεί που σκάει το κύμα ‘Δεν θα σε ξεχάσω, Αντιγόνη ‘ …

Υποσημείωση γράφουσας:
Το συγκεκριμένο γράμμα, το έγραψα σε έναν πολύ καλό μου φίλο, πολύ πετυχημένο καλλιτέχνη, τον Παύλο Μ. , που ζει στις Βρυξέλλες, και τελευταία έμαθα πως πέρασε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα καρδιάς στα 40 του χρόνια!
Αδιαφορούσε για την υγεία του, όπως αδιαφορούσε, ουσιαστικά, και για την οικογένεια του (- για τη γυναίκα και το παιδί του -). Εμπλεξε στην τρελή καθημερινότητα του, πασχίζοντας να κάνει μεγάλα πράγματα για την …ματαιοδοξία του, ώσπου ήρθε η στιγμή να πληρώσει γι αυτά! Τον εγκατέλειψαν η γυναίκα και η …υγεία του! Τον πρόδωσαν ταυτόχρονα και οι δύο. Χτυπήθηκε και απο τις δύο πλευρές στη… καρδιά, συμβολικό όργανο απο το τι κενό είχε αφήσει πίσω του, που τώρα του βγήκε μπροστά! Συνειδητοποίησε ότι αμέλησε τα σπουδαία, για τα μη σπουδαία. Εχτιζε καριέρα…γκρεμίζοντας τη ‘φωλιά’ του…

 

Αχ αυτοί οι άγγελοι! Γιατί δεν συστήνονται αμέσως; Απρίλιος 23, 2009

Filed under: πατερας - αγγελος — manorwoman @ 9:14 πμ

Angel
Μας εχουν πει ότι οι άγγελοι είναι στον ουρανό, ή τουλάχιστον έτσι ξέραμε απο παιδιά…

Οτι υπάρχουν στη γη γιατί δεν μας το είπε κανείς;

 Εψαχνα να βρώ να ευχαριστήσω τον δικό μου άγγελο στον ουρανό και αναζητούσα ένα σημάδι να με οδηγήσει που και ποιός είναι αυτός , να του πω απο την καρδιά μου, ότι τον ευχαριστώ , που δεν με αφησε να πέσω στα δύσκολα, με σήκωσε, μου έδωσε δύναμη, εμπνευση να μάθω να εκφράζω την αδυναμία μου, τα συναισθήματα μου,να μην φοβάμαι να χάσω αυτά που …χάνονται, αλλά να κερδίζω και να επιμένω γι αυτά που κανείς δεν μπορεί να μου πάρει – γιατί είναι μέσα μου. !Είναι στο δικό μου, μοναδικό dna…Δεν το λέω μέ έπαρση , αλλά επιστημονικά!

Πέρασα δύσκολα ,πολύ δύσκολα και έκανα ,όπως συνήθως φασαρία. Απελπισμένη τον αναζητούσα – τον άγγελο μου – κι αυτός ήταν πάντα εκεί. Με άκουγε που έκλαιγα, που ζητούσα ‘βοήθεια’, δεν λύγιζε στο κλάμα μου, ούτε στη θλίψη μου, δεν επηρεαζόταν και τότε σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί ο άγγελος αυτός να είναι ο μπαμπάς μου,- γιατί, έτσι πίστευα αρχικά- ο μπαμπάς μου θα συγκινιόταν αν με έβλεπε να καταρρακώνομαι, να αφήνομαι,να πέφτω.

σάρωση0006Μπαμπά, δεν είσαι εσύ ο άγγελος μου; Η , εκεί πάνω είστε όλοι , πιο cool;

Μήπως εκεί υπάρχει μια χορωδία αγγέλων και ΑΠΛΑ o ενορχηστρωτής, είσαι εσύ; …Του μπαμπά μου, του άρεσε η ελληνική μουσική – βέβαια, στη γη , τα πράγματα είναι πιο πεζά – αλλά για το χατήρι μου θα μπορούσε να γίνει και πιό …κλασικός! Η αγάπη μας είναι και θα μείνει αιωνίως κλασική…..Πόσο σ αγαπώ, καλέ μου ! Ξέρω ότι πάντα τα μαγείρευες ετσι, ώστε να μην καταλαβαίνω τι παίζει στη ζωή σου ….δεν ήθελες να ξέρω τις δικές σου στενοχώριες, τα δικά σου άγχη και αγωνίες, αλλά ήθελες να νιώθω σίγουρη και ασφαλής σε ότι κάνω, ακόμα και στα χαζά, τα πολύ χαζά μου.Ετσι και τώρα…στήνεις παιχνίδια με την ζωή μου, τ αλλάζεις, τα διορθώνεις , βάζεις και άλλους να συμμετέχουν, αφιλοκερδώς!

Βρέθηκαν κοντά μου,όταν εσύ έφυγες για τον ουρανό , ταξιδεύοντας για παράδεισο..μεριά ,και άρχισαν τα μαθήματα πατρικής στοργής …χωρίς τις χαρακτηριστικές ταμπέλες! Ούτε που φαινόταν ποιό ρόλο παίζει ο καθένας !Ηταν τέτοια η αρμονία παιξίματος που ηχούσε στα αυτιά μου , σαν χερουβειμ !Ο ένας με βοήθησε να βρώ κουράγιο, ο άλλος με άκουγε να παραπονιέμαι, άλλος μου έπιανε στοργικά το χέρι, ένας μου έκανε παρέα στη απελπισία, ο άλλος μου έδωσε δουλειά, κάποιος με έβαλε να διδάξω, κάποιος με πρότεινε για αρχηγό σε μια ομάδα ανθρώπων, κάποιος με ταξίδεψε με σκάφος σε ήρεμες θάλασσες, κάποιος, μου έδωσε χρόνο να σκεφθώ για μένα, τη ζωή μου και τις πραγματικές μου ανάγκες….Με συμβούλεψαν, με δίδαξαν να αντέχω, να μην πανικοβάλλομαι στη μοναξιά της ψυχής μου, με έκαναν να γελάω δυνατά και να σκουντάω …αλα μενεγάκη.Να τραγουδάω τα τραγούδια με την καρδιά – γιατί απο φωνή, δεν το έχω – να βρίσκω τον εαυτό μου και να λέω μέσα μου: η ζωή ειναι ένα παιχνίδι, που άλλοτε κερδίζεις και άλλοτε χάνεις…αλλά πάντα μαθαίνεις και αν αφεθείς στα χέρια του Θεού και των συντρόφων του, βλέπε αγγέλους , είναι απλά ένα …παιχνίδι για να διασκεδάσουμε και να περάσει η ώρα…βρε αδερφέ!

Μαθαίνουμε κανόνες, βάζουμε όρους και όρια, κάνουμε συμμαχίες , κάποιες φορές και …απατεωνίες, κοινωνικοποιούμαστε, μαλώνουμε , γελάμε και στο τέλος βγάζουμε τα αποτελέσματα…..

Εγώ όμως, θέλω να μάθω πως τους λένε τους αγγέλους μου όχι στη γη, αλλά πάνω στον ουρανό, γιατί εδώ έχουν πολύ ‘κοινά ‘ ονόματα:Εβα, Κωνσταντίνο, Ζωή, Βαρβάρα, Βarbie, Eλένη, Μαρία, Δέσποινα, Περικλής, Λίνα, Κώστας, Ντίνα, Δημήτρης, Βιβή, Αλέξης, Μπάμπης, Στράτος, Απόστολος, Διαμαντής, Ζαφειρία, Σοφία, Στέλλα , Εύη, Ελπη, Σωτήρης, Κίμωνας, Ιφιγένεια ,Γιώργο, Ολγα ,ακόμα και ….Μήτσος, Σάκης και …. ενώ , η σειρά είναι απολύτως τυχαία…Θα είναι σίγουρα ,πιο θεαματικά τα ονόματα τους πάνω στον ουρανό…και δεν εννοώ κάτι κακό,μην πάει ο νους στο …τέλος !

Οταν τους γνώριζα δεν μου συστήθηκαν πραγματικά, με άφησαν να τους γνωρίσω ή να τους απορρίψω ή να αδιαφορήσω ή ακόμα και να τους πολεμήσω.Καλοί μου άγγελοι, δεν έχετε τρόπους ; Δεν ξέρετε ότι πρέπει να συστήνεστε ολοκληρωμένα όταν γνωρίζετε έναν άνθρωπο ; Δεν σας έμαθε κανείς αυτούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς ; Αν θέλετε την ανωνυμία σας, λυπάμαι θα σας την χαλάσω γιατί εγώ είμαι άνθρωπος της επικοινωνίας και θέλω να λέω τα σύκα – αχλάδια και να υπερβάλω για το καλό της επιχείρησης, που λέγεται Αντιγόνη!

Σας ευχαριστώ πολύ όλους και θέλω να στείλετε πολλούς χαιρετισμούς στον αρχικατεργάρη της παρέας, τον μπαμπά μου !

Πείτε του ότι με λένε Αντιγόνη και είμαι καλά !

 

Το δελφίνι και ο γλάρος… όταν κάνουν παρέα Φεβρουαρίου 23, 2009

Filed under: γενικες — manorwoman @ 3:26 μμ

   default                                                                        dimitris__K_2003_08_01-101_0136

 Πάντα ήθελα να είμαι…δελφίνι.Διάβασα ,τυχαία , μια μέρα ενα απόσπασμα για ένα δελφίνι που ζούσε μέσα στη θάλασσα και χαιρόταν που ήταν εκεί και ζούσε όλα οσα κρύβει μια ‘ θάλασσα’ μέσα της! Ομως, δυστυχώς, το δελφίνι δεν μπορούσε να δει εξίσου καλά τον ήλιο, τα αστέρια, τον ουρανό…να απολαύσει το πέταγμα, να ακούσει τον αέρα να χτυπάει δίπλα στα αυτιά του, να μυρίσει τη βροχή, να βλέπει το ουράνιο τόξο!Εβλεπε τους γλάρους να πετούν και ζήλευε γιατί δεν είχε τη δυνατότητα να χαρεί τη θάλασσα και τον ουρανό , ταυτόχρονα. Τι έπρεπε να κάνει λοιπόν; Αρχισε να αναζητά τη φιλία ενός γλάρου. Το κατάφερε και αποφάσισαν , οτι όσο θα ζουν θα περιγράφουν ο ένας στον άλλον τα όμορφα πράγματα που βλέπουν ο καθένας στο χώρο τους. Ο γλάρος δεν ειχε νιώσει ποτέ την μαγεία της θάλασσας , ένιωθε οτι ποτέ δεν θα είναι απόλυτα ικανοποιημένος απο τη ζωή του, αφου δεν μπορεί να συνδυάσει να απολαμβάνει και τα δύο! Με τη συμμαχία έγιναν και οι δυό ευτυχισμένοι! Δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα πιά, είχαν ο ένας τον άλλον. Αυτό που δεν καταφέρνει κάποιος μόνος του, αν συνεργαστεί θα το καταφέρει…Ετσι γίνεται και στη ζωή!Ο Θεός μας έδωσε ταλέντα για να τα μοιραζόμαστε ….Ούτε κανείς απο μας , μόνος του τα έχει όλα.Αν υπάρχει γλάρος που να πετάει αυτή τη στιγμή, θέλω κάτι να του πω….